ADHURIMI I MBRETËRVE MAGË

Episodi i Tre Mbretërve, të cilët erdhën nga Arabia e lumtur për të adhuruar Fëmijën Jezus, nëse është vetëm tema e disa rreshtave të vetëm njërit nga katër Ungjijtë, ka goditur thellë imagjinatën e njerëzve për dy mije vjet. Është homazh i popujve të largët për Shpëtimtarin, është, ndoshta edhe më shumë, shpërthimi madhështor dhe mahnitës i Një mijë e një Netëve në shpellën e Lindjes së Krishtit. Kush ishin ata? Nga erdhën? Pse e kishin lënë mbretërinë e tyre? Çfarë gjetën ata në Jerusalem me Herodin e Madh, pastaj në Betlehem? Historia dhe legjenda, duke heshtur, i lanë shteg një romancieri t'u përgjigjej këtyre pyetjeve. Kështu na thotë ky libër: Gaspardi, Mbreti i Zi, kishte një dhembje zemre; i riu Melchior, i dëbuar nga froni i tij nga një grusht shteti, po përjetonte një dramë politike; Balthazari, mbreti mbrojtës, erdhi në Betlehem për të kërkuar rehabilitimin e imazhit, të mallkuar nga Dhiata e Vjetër, dhe certifikatën e lindjes së artit të krishterë. Megjithatë, surpriza e kësaj historie është në pjesën e fundit. Autori merr atje traditën e një Magu të katërt, për të cilin Ungjilli nuk flet, sepse, pasi erdhi nga larg, mbërriti shumë vonë dhe humbi takimin në Betlehem. Por është shkruar se i fundit do të jetë i pari, dhe fati i Taorit, Princit të Mangalores, pasi ka qenë më i gjati dhe më i dhembshmi, do të jetë gjithashtu më prekësi dhe më i lavdishmi. Duke u larguar me qëllimin qesharak për të zbuluar recetën e rahat-llokumit me fëstëk, Taori gjen Eukaristinë dhe ai bëhet, pas Shën Gjon Pagëzorit, martiri i parë i krishterimit. Me këtë histori naive dhe të dhunshme, Michel Tournier gërmon në burimet e spiritualitetit perëndimor dhe ai na jep versionin e tij origjinal të Legjendës së Artë.